Advertisement
Start arrow Informacje ogólne arrow Polacy w Albanii: od XV wieku do II wojny światowej
Polacy w Albanii: od XV wieku do II wojny światowej
Spis treści
Polacy w Albanii: od XV wieku do II wojny światowej
Strona 2
Strona 3
Strona 4
Strona 5
Strona 6

Inny turecki generał polskiego pochodzenia, Ludwik Borzysławski, postarał się o to, aby grupa powstańców, uczestników Powstania Styczniowego, która znalazła się na terenie Królestwa Sardynii (Turyn w dzisiejszych Włoszech), uzyskała zgodę na udanie się do Rumunii, do punktu zbornego legionu polskiego, organizowanego przez T. Jeża Miłkowskiego. Przypłynęli statkiem na wyspę Korfu, skąd przez południową Albanię podążyli do Janiny i dalej. Albanią, z punktu widzenia swych bałkańskich czy raczej polsko-bałkańskich planów politycznych, interesował się w tym czasie książę Adam Czartoryski (B. Wierzbiański).
Zmiany polityczne zachodzące w Europie sprawiły, że władcy muzułmańskiej Turcji musieli być bardziej tolerancyjni wobec swych chrześcijańskich poddanych. Losem katolików w Albanii zainteresowały się Włochy i Austria, i następnie ich wspierały. W 1870 roku władze tureckie wyraziły zgodę na reaktywowanie albańskiej diecezji w Lezhe (Alessio), a biskupem w tej diecezji  został polski duchowny ks. Franciszek Malczyński (1829-1908). Był ordynariuszem diecezji w Lezhe aż do 1908 roku. Zamieszkał w oddalonej o 2 km od Alessio wiosce Kalmeti, w chacie góralskiej, a placówki swej diecezji objeżdżał konno. Jego stałą codzienną lekturą był Pan Tadeusz Adama Mickiewicza. Zmarł 21 kwietnia 1908 roku i pochowany został w Kalmeti (R. Bender). W Albanii pracował również inny polski duchowny, ks. Bończa Tomaszewski, którego bp Malczyński ok. 1903 roku mianował swym kanonikiem, licząc na to, że będzie jego następcą. Mimo zabiegów bpa Malczyńskiego Watykan mianował jego następcą kapłana włoskiego.